1977 : Al congrès de l’Institut d’Estudis Occitans a Besièrs, lo president, l’Ives Roqueta, critiquèt la situacion de la lenga occitana. Una lenga ensenhada a la facultat, opcionala al bachelierat, mas qu’èra pas brica ensenhada a l’escòla mairala. Demest lo mond que l’ausiguèron, se trapava una regenta qu’ensenhava en mairala dins una escòla privada a Casols de Besièrs. Son nom: Jaumeta Galinièr-Alemani que venguèt mai tard Dòna Arribaud. Èra militanta de la lenga occitana dins l’associacion « Volèm Viure Al País », mas tanben militanta del movement de la pedagogia Freinet dins lo grop de Besièrs, ont participava ja Renat Laffitte. Se sentiguèt prigondament concernida per l’apèl d’Ives Roqueta. A la començança, a son entorn, dos collègas de « Volèm Viure Al País » s’afanèron sul projècte de dobrir una escòla mairala occitana: Edmond Albi, un professor de sciéncias e d’occitan en collègi, e Miquèl Martí, un farmacian de Besièrs d’origina catalana.
1978 : En Bearn, una còla mai que mai compausada de « Los de Nadau », lancèt lo projècte de dobrir una escòla en gascon sul modèl de las Ikastolak bascas qu’existissián dempuèi 1969. A una amassada d’Entau País, los amics de la lenga occitana de Bearn decidiguèron que caliá trasmetre la lenga als mainatges tre l’escòla mairala, e que bastava pas pus de far de discorses e d’escampar de mots: èra ora de far, pas mai de blagar! Los de Besièrs e los de Pau obravan cadun dins son canton.
Foguèt Anna-Maria Ròth qu’« inventèt » aquel mot de Calandreta vengut famós per designar l’escòla occitana. Causiguèt un mot panoccitan, compatible amb la nocion d’escòla. Calandreta se ditz a l’origina d’un aucelon del vinhal. Los occitanistas dison qu’anóncia la prima de la lenga… D’autre latz, Calandron se ditz d’un gafet, tanben.
Setembre de 1979 : Espeliguèt la primièra associacion Calandreta : La Calandreta Paulina qu’existís encara.